معلم چو ناگه بیامد
کلاس چو شهر فرو خفته خاموش شد
صداهای فریاد ز هر سو بلند
بپیچید و رفته در گور شد
سکوت غم آلود کلاس را
صدای درشت معلم شکست:
بیا احمدک درس دیروز را بخوان
تا بدانم که سعدی چه گفت .
ولی احمدک درس ناخوانده بود
جز آنچه دیروز از معلم شنفت
زبانش به لکنت افتاد و گفت:
بنی آدم اعضای یکدیگرند
که در آفرینش ز یک گوهرند
چو عضوی به درد آورد روزگار
دگر عضوها را نماند قرار
تو کز ... تو کز ...
وای یادش رفته بود .
جهان پیش چشمش سیه روی شد
صداهای نفرت ز هر سو بلند بپیچید و رفته در گوش شد :
- چرا احمد تنبل بی شعور
ندانی چنین درس آسان بگوی
مگر چیست فرق تو با دیگران ؟
احمد گفت : وای چه می گوید آموزگار؟
مگر او ندیده تلخی روزگار
که دیگران به دامان مادر خوشند و من
مادر زکف داده ام
که دیگران به پول پدر می نازند و من
با پدر می کنم پینه دوزی و کار
ببین ... ببین ...
دو دست پر از پینه ام شاهد است.
معلم بگفت :
به من چه که دستت پر از پینه است
به من چه که مادر زکف داده ای
کنیم اکنون پر پینه پاهای تو
رود یکه نفر فلک آورد
فلک را ز بهر کتک آورد
احمدک چو این سخن ز آموزگارش شنفت
زبانش به حرکت افتاد و گفت :
تحمل خدای را دمی
توکز محنت دیگران بی غمی
نشاید که نامت نهند آدمی

زلیلایی شنیدم یاعلی گفت
به مجنونی رسیدم یاعلی گفت

نسیمی غنچه ای راباز می کرد
بگوش غنچه کم کم یاعلی گفت

چمن باریزش باران رحمت
دعامی کردواوهم یاعلی گفت

یقین پروردگارآفرینش
به موجودات عالم،یاعلی گفت

خمیرخاک آدم راسرشتند
چوبرمی خاست اوهم یاعلی گفت

علی راضربتی کاری نمی شد
گمانم ابن ملجم یاعلی گفت

مگرخیبرزجایش کنده می شد
یقین آنجاعلی هم یا علی گفت